P h y s i s


ΑΡΧΙΚΗ - HOME  |  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ - WHO WE ARE   |   ΠΡΟΪΟΝΤΑ - PRODUCTS  |   ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - CONTACT

 

Σφουγγαράδες

& Σφουγγάρια

Η Σπογγαλιεία

στις Ν. Σποράδες

Φυσιολογία

των Σπόγγων

Η επεξεργασία

& το εμπόριο

Τάρπον Σπρίνγκς

Οι Συμιακοί
Σφουγγαράδες

Αρμενίζοντας

Τα σπογγαλιευτικά

σκάφη

Μέθοδοι

Σπογγαλιείας

Διάσωση

της Παράδοσης


ΟΙ ΣΥΜΙΑΚΟΙ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΔΕΣ

 

Ο πυρετώδης ρυθμός της αναχώρησης το Πάσχα και της επιστροφής το Φθινόπωρο

Αχταρμάδες, τρεχαντήρια, γυάλλες, τεπότζιτα, μηχανές και καγκάβες έπρεπε να είναι έτοιμα στο τέλος του Απρίλη, μετά το Πάσχα, ώστε να προλάβουν να χαρούν όλοι την Ανάσταση στο νησί. 

Οι ταβέρνες και οι χώροι διασκέδασης και γενικά ψυχαγωγίας της Σύμης μετατρέπονταν σε τράπεζες και σε χρηματιστήρια αφού οι καπετάνιοι ναυτολογούσαν (τσουρμάριζαν) σε εκείνο το μέρος τα πληρώματά τους (βουτηχτάδες, κουπάδες, κολαουτζέρηδες, ροδανιτζήδες). 

Εκείνο τον καιρό επίσης προετοίμαζαν την κουμπάνι τους (=τις προμήθειες) για το ταξίδι στα παράλια της Αφρικής και της Συρίας

Η κυριότερη προμήθειά τους ήταν ο καβουρμάς (=βοδινό κρέας χωρίς κόκαλα). 

Επίσης στους φούρνους της Σύμης έφτιαχναν την γαλέτα (=ένα είδος παξιμαδιού) το οποίο μαζί με τον καβουρμά και με τα άφθονα βαρέλια νερό φορτώνονταν σε τσουβάλια στο τεπότζιτο (=μεγάλη μπρατσέρα που συνόδευε 2-3 αχταρμάδες) και παρέμεναν στο λιμάνι μέχρι το τέλος Απρίλη ή αρχές Μάη. Τότε οι ημέρες χαράς τελείωναν, γιατί πλησίαζε η μέρα του απόπλου. 

Τον Μάρτιο μήνα ξεκινούσαν οι προετοιμασίες των σφουγγαράδων για το πολύχρονο ταξίδι στα παράλια της Μεσογείου με την επίκληση του Ταξιάρχη Μιχαήλ του Παρνομίτη. 

Αχταρμάς "Τριπολίτης"Αναχώρηση 

Όταν έφευγαν οι καγκάβες (=τα σπογγαλιευτικά σκάφη) από τη Σύμη ηχούσαν η καμπάνες από της εκκλησίες που ξεπροβόδιζαν τους σφουγγαράδες. Είχαν προηγηθεί ο αγιασμός και ο εκκλησιασμός στην ενορία κάθε καπετάνιου. 

Οι μηχανές με τα σκάφαντρα έφευγαν από το γιαλό, όμως δυο τρεις μέρες αργότερα εξορμούσαν από τον Πανορμίτη, τον προστάτη Άγιο του νησιού. Οι σφουγγαράδες σαλπάριζαν από την παράλια και αποχαιρετούσαν με πόνο και αγάπη τα γυναικόπαιδα. Στη Μεσόγειο τους περίμενε σκληρή δουλειά. Ξεκουράζονταν όταν έπαιρναν μηνύματα από τους αγαπημένους τους.

Επιστροφή 

Τέλος Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη, όταν η κρύα θάλασσα δεν επέτρεπε τη κατάδυση, επέστρεφαν με δάκρυα συγκίνησης και χαράς. 

Η Σύμη έβρισκε τους καθημερινούς της ρυθμούς. Όταν το σφουγγαράδικο έμπαινε στο λιμάνι και η σημαία ήταν μεσίστια, ο θάνατος είχε χτυπήσει κάποιον δύτη και τότε δυνατές φωνές αντηχούσαν σε όλη την Σύμη. Εκτός από της πονεμένες αυτές φωνές πολλές ήταν και οι κατάρες για τον καπετάν - Μαστορίδη που είχε φέρει πρώτος το σκάφανδρο στη Σύμη το 1864, βάζοντας την γυναίκα του να κάνει την πρώτη κατάδυση. 

Οι σφουγγαράδες παρά τις δυσκολίες, που κατά καιρούς τους συνέβαιναν, είχαν συνηθίσει και είχαν αγαπήσει πολύ τη δουλειά αυτή. Συνήθιζαν να λένε ότι «όποιος βάλει το φόρεμα της μηχανής και πιει από το καυτό νερό του σκουριασμένου ντεπόζιτου θα θέλει να ξαναδοκιμάσει».

Από το ένθετο "Επτά Ημέρες" της εφημερίδας "Καθημερινή" στις 13-9-1998
ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΔΕΣ