P h y s i s


ΑΡΧΙΚΗ - HOME  |  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ - WHO WE ARE   |   ΠΡΟΪΟΝΤΑ - PRODUCTS  |   ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ - CONTACT

 

Σφουγγαράδες

& Σφουγγάρια

Η Σπογγαλιεία

στις Ν. Σποράδες

Φυσιολογία

των Σπόγγων

Η επεξεργασία

& το εμπόριο

Τάρπον Σπρίνγκς

Οι Συμιακοί
Σφουγγαράδες

Αρμενίζοντας

Τα σπογγαλιευτικά

σκάφη

Μέθοδοι

Σπογγαλιείας

Διάσωση

της Παράδοσης


ΣΤΟ ΤΑΡΠΟΝ ΣΠΡΙΝΓΚΣ

 

Μια μικρή Ελλάδα στην καρδιά του Νέου Κόσμου,

κέντρο των σπόγγων για όλη την Αμερική

 

Ήταν η εποχή του μεγάλου ξεσηκωμού του 1821. Τα μικρά νησιά του Αιγαίου ερημώνονταν από τους κατοίκους τους, που έπαιρναν το δρόμο της ξενιτιάς.  Κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει τότε, ότι ένα μέρος από αυτούς θα δημιουργούσε το Tarpon Springs, μια νησιώτικη πόλη στην Αμερική, με σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας.

Οι νησιώτες που πήραν μαζί τους την τέχνη να ζουν από το υγρό στοιχείο αφού εγκακαστάθηκαν στις ακτές της Βορείου Αμερικής, όργωναν με τα πλοιάρια τους τις ακτές της Καλιφόρνιας ψαρεύοντας γάδο και ρέγγα.

Αλλά το πλέον πρόσφορο έδαφος βρέθηκε στην Φλόριδα για την αλιεία των σπόγγων. Εκεί οι νησιώτες "δημιούργησαν" το κράτος τους και μεγαλούργησαν. Εκτός από τη σπογγαλιεία και το εμπόριο της, μετέφεραν εκεί τα ήθη και τα έθιμά τους. Μια μικρή Ελλάδα άρχισε να αναπνέει στο Tarpon Springs, όπου σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα οι λιγοστοί ντόπιοι άρχισαν να μιλούν την ελληνική και να ακολουθούν τις εκδηλώσεις των νησιωτών.

 

Πώληση στο Χρηματιστήριο σπόγγων.

Η δημοπρασία γίνεται 2 φορές την εβδομάδα.

Κάρτ Ποστάλ αρχών 20ού αιώνα

 

Το Τάρπον Σπρίγκς καθιερώνεται 

ως το κέντρο εμπορίου σπόγγων της Αμερικής

 

Σπογγαλιευτικά σκάφη στο λιμάνι του Τάρπον Σπρίγκς.

Τα σφουγγάρια κρεμασμένα σε αρμαθιές. Κάρτ Ποστάλ αρχών 20ού αιώνα


 

Γιάννης Κόκκορης, Σπύρος Βουτέρης 

Η ιστορία του χωριού Τάρπον Σπρίνγκς ξεκινά το 1876, όταν εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτοι κάτοικοι, κυρίως ψαράδες, που έβγαζαν σφουγγάρια με καμάκια.

Ετσι κυλούσε ο χρόνος μεχρι τις αρχές του αιώνα , ώσπου έφθασε εκεί το 1903, ο Γιάννης Κόκκορης. Ο Κόκκορης, γνώστης της περιοχής και έμπειρος σε θέματα σπογγαλιείας με τη βοήθεια, του Αιγινήτη εμπόρου Σπύρου Βουτέρη, το 1905 επάνδρωσαν την "Ελπίδα", το σκάφος που ανοίχτηκε στο μεξικανικό κόλπο με δύτες με σκάφανδρο.


 

Νικόλαος Πέππας

Τον ίδιο χρόνο το μικρό χωριό Tarpon Springs δέχθηκε περισσότερους από 500 νησιώτες Συμιακούς,Υδραίους, Καλύμνιους, Αιγινήτες και Χαλκίτες. Το Tarpon Springs καθιερώθηκε ως το κέντρο εμπορίου των σπόγγων για ολόκληρη την Αμερική.

Η πρώτη ελληνική Κοινότητα ιδρύεται το 1907 με πρόεδρο τον Αιγινήτη Νικόλαο Πέππα και όνομα εκείνο του προστάτη των ναυτικών, του Αγίου Νικολάου.

 

(20-1-1922) Ο Ελευθέριος Βενιζέλος

και η σύζυγός του Έλενα στο Τάρπον Σπρίγκς

Πλήρωμα και δύτες σπογγαλιευτικού σκάφους στο Τάρπον Σπρίγκς

στις αρχές του 20ού αιώνα.

 


 

Τα χρόνια της ακμής

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν η Ελλάδα μεγαλουργεί στους Βαλκανικούς πολέμους, κάτοικοι των Δωδεκανήσων και των Νότιων Σποράδων, των οποίων τα καΐκια δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν στη Β. Αφρική λόγω του πολέμου, πήγαν στην Αμερική. 

Από το 1913 τα ηνία στο Tarpon Springs ανέλαβαν οι Καλύμνιοι και οι Συμιακοί, και το μικρό χωριό έγινε διάσημο.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν παρέλειψε να επισκεφθεί το Tarpon Springs, στις 30 Ιανουαρίου 1922, και να τιμήσει έτσι το δαιμόνιο του Έλληνα που μετέφερε τις ρίζες του και έδινε καθημερινά το "παρών" για ένα καλύτερο αύριο και μια λεύτερη πατρίδα για τους Δωδεκανήσιους.

Το διάστημα 1913 - 1950 η περιοχή του Tarpon Springs παρήγαγε 13.417.206 pounds σφουγγάρια που κάλυπταν το 45% της αμερικανικής αγοράς. Στον κόλπο του Μεξικού αλιεύονταν κυρίως τέσσερις κατηγορίες σπόγγων:

    • Το άφθονο στα νερά του Hipposponjia gossypina που μοιάζει με μαλλί αρνιού. 

    • το Hipposponjia graninea, 

    • το πιο σπάνιο Hipposponjia maendrinijormis και 

    • το Euspongia agaricina.


 

Οι εποχές άλλαξαν

Η χρυσή εποχή για την περιοχή ήταν εκείνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα πάντα είχαν διεθνώς παραλύσει. Παρά το γεγονός ότι τα σπογγοφόρα πεδία της Αμερικής προσβλήθηκαν το 1938 από άγνωστη ασθένεια, τα αμέσως επόμενα χρόνια υπήρξαν τα πλέον κερδοφόρα και γόνιμα.

 

Σπόγγος άρρωστος Σπόγγος υγιής

 

Η παραγωγή σπόγγων όμως άρχισε να φθίνει από το 1948 λόγω της αρρώστιας blight και επί πολλά χρόνια τα πλοία των σφουγγαράδων σκούριαζαν αραγμένα στα λιμάνια. Η αποκατάσταση τελικά επήλθε, αλλά είχε ήδη εμφανισθεί ένας νέος εχθρός, το συνθετικό σφουγγάρι το οποίο με την πάροδο του χρόνου κατέκτησε την αμερικανική και την διεθνή αγορά λόγω του χαμηλού κόστους. 

Η ποιότητα των δύο ειδών δεν είναι ίδια. Ωστόσο, οι εποχές άλλαξαν και οι ναυτικοί δεύτερης και τρίτης γενιάς του Τάρπον Σπρίνγκς άρχισαν σιγά αλλά σταθερά να αλλάζουν επάγγελμα.

Από το ένθετο "Επτά Ημέρες" της εφημερίδας "Καθημερινή" στις 13-9-1998
ΣΦΟΥΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΔΕΣ